Zadziwiające było jednak to, że tylko jedna osoba, której udało się dodzwonić do radia, nie zakotwiczyła się na górnej granicy wieku ‘produkcyjnego’, a zwróciła uwagę również na to kiedy przyszły emeryt w wiek produkcyjny wchodzi. Nadal jednak było to założenie, że do pracy idzie się w wieku 25-30 lat i to na tej 5′letniej różnicy skupił się dzwoniący do radia. Dlaczego wszyscy zakładają, że zdolność do pracy osiąga się dopiero w wieku 25 lat?

Teza, którą będę chciał tu udowodnić to to, że większym zagrożeniem dla systemu emerytalnego są bezsensowne i niczym nieuzasadnione ambicje młodych ludzi (i popychający ich do tego rodzice), którzy kończąc szkoły średnie ponad wszystko przekładają wykształcenie, zamiast skupić się na pracy i rozwijaniu swoich zainteresowań z nią związanych, a nie zbyt niski wiek emerytalny.

Większość moich rówieśników rozpoczęło pracę zawodową w ciągu pierwszego roku po studiach czyli między 25 a 26 rokiem życia. Większość z nich poszła na studia “bo trzeba było”. Jeszcze więcej nie pracuje w wyuczonym zawodzie. Praktycznie nikt nie pracował w czasie studiów, a jeśli już to robił to raczej w ramach praktyk w czasie których niczego się nie uczyli będąc albo traktowani jako “przynieś wynieś pozamiataj”, albo będąc zwalniani do domu, żeby nie przeszkadzać – ale “za pieczątkę”.

Przez pięć lat ogromna grupa ludzi zamiast wypracowywać PKB i pracować na własne utrzymanie korzystała z “darmowego kształcenia”, za które płacimy wszyscy i żyła najczęściej na koszt rodziców. Ponieważ efekty tego są mizerne  - system kształcenia jest fatalny (poza nielicznymi zawodami typu lekarz, psycholog, prawnik czy niektóre kierunki inżynierskie) społecznie ogromna część tej grupy to obciążenie, a nie inwestycja w przyszłość.

Gdyby nie było takiego parcia na tak zbędne i w większości niepotrzebne “wyższe wykształcenie” (widać to dobrze np w branży IT gdzie większość firm 5-20 osobowych potrzebuje nie wykształconych magistrów informatyków tylko pasjonatów informatyki po kilkumiesięcznych kursach obsługi MS Exchange itp) realny czas pracy do osiągnięcia wieku emerytalnego wydłużyłby się o kilka lat. Można by wówczas podnieść wiek nie do 67, a np tylko do 66 lat – lub nie podnosić go wcale, a jedynie zrównać dla obu płci.

Wolimy jednak nadal bezsensownie kształcić się – nawet na kilku kierunkach na raz, piętnując jednocześnie tych, którzy idą inną drogą – wybierać jakiekolwiek kierunki – byleby mieć papier i zamiast pracować na wspólne dobro od 19 czy 20 roku życia (generując PKB) tracimy czas i pieniądze wszystkich podatników nie robiąc nic pożytecznego do 25 roku życia.

Może więc – zamiast podnosić wiek emerytalny – powinniśmy uświadamiać młodych ludzi jak wygląda rynek pracy i jakie umiejętności są potrzebne w przyszłej pracy, a pracodawcom dać do zrozumienia, że wpisywanie na siłę “wymagane wyższe wykształcenie” w ofertach pracy jest nie tylko bezsensowne, ale często bardzo zabawne*

* – z racji mojego zawodu dostaje raz na jakiś czas ofertę “pracy” (wyślij nam swoje CV etc) gdzie często wymagane jest wyższe wykształcenie. To co robię jest jednak na tyle specyficzne, że żadna uczelnia wyższa nie prowadzi nawet pojedynczych wykładów na ten temat, nie mówiąc już o kształceniu w tym kierunku. Jeszcze nigdy nikt nie odpisał mi na pytanie, jaki kierunek by ich najbardziej zadowolił, bo nie znam żadnego który przygotowuje do pracy w tej branży.

Jednocześnie inflacja w 2010 roku osiągnęła niespotykana od dawna wartość 3,8%, a wskaźnik – zgodnie z założeniem – powinien nie tylko wzrosnąć o wskaźnik wzrostu cen “towarów i usług konsumpcyjnych” ale również powinien zostać powiększony o 20% ze wzrostu średniej krajowej płacy.

Najniższa emerytura wyniesie w 2011 roku całe 723,59 zł.

Podatek ten najczęściej pojawia się w kontekście jego likwidacji. Już samo jego wprowadzenie zakładało, że niedługo zniknie (był wprowadzany jako podatek tymczasowy), a następnie wszystkie kolejne rządy obiecywały jego zniesienie. To, że raczej nie zniknie nie jest żadnym odkryciem jednak przy okazji “reform” emerytalnych Rząd przyznał, że podatek Belki będzie z nami przez kolejne 20-30 lat.

A stało się tak za sprawą IKZE – czyli alternatywy dla IKE, którą Rząd chce wprowadzić, żeby przekonać obywateli do samodzielnego oszczędzania na emeryturę (a chyba jedyne co osiągnie to udowodni, że stopień edukacji finansowej w kraju jest na fatalnie niskim poziomie).

Jednym z założeń IKZE (co ma być przeciwieństwem do stosunku do IKE) jest możliwość odliczenia wpłat dokonanych w danym roku od podstawy opodatkowania jednak zysk z IKZE będzie opodatkowany! Czym? Niczym innym jak podatkiem od zysków kapitałowych, a ponieważ reforma dotyczy obecnych 25-40 latków, a możliwość wypłacenia pieniędzy z IKZE uzyskamy po skończeniu 60-65 lat, oznacza to, że Rząd zakłada istnienie podatku Belki za kolejne 20-30 lat.

W zasadzie nie jest to niczym nowym – chyba nikt nie miał złudzeń, że podatek ten zostanie wycofany. Uważam jednak, że warto o tym wspomnieć i uodpornić się na ewentualne “obietnice przedwyborcze” związane z jego usunięciem, które pojawiają się zazwyczaj w roku wyborczym.

Zmiany te mają wejść w życie 1 kwietnia 2011 roku, natomiast w 2017 roku składka odprowadzana do II Filaru ZUS ma zmaleć z 5% do 3,8%.

Więcej na podstawy-inwestowania.pl/emerytura

Ilu z Was przejmuje się tym, że na emeryturę pójdzie nie w wieku 65, jak teraz, a w wieku 67 lub nawet 70 lat? Ile Wam jeszcze potrzeba? 20? 30? 40 lat pracy? A ile razy w ciągu ostatnich 10-15 lat zmieniał się “system emerytalny” i przepisy “poboczne”? Co daje podstawy by sądzić, że przez najbliższe 40 lat system będzie stabilny?

Stabilność systemu emerytalnego to nie tylko stabilność finansowa kraju – zauważmy, że w przeciągu ostatnich 30 lat zmienił nam się nawet ustrój polityczny! Natomiast w ciągu ostatnich 100 lat mieliśmy zabory, 2 wojny światowe, wolą Polskę, komunizm i wolną Polskę 2.0. Na dobrą sprawę 6 różnych systemów polityczny, 6 różnych gospodarek – 5 różnych zmian ustrojowych. Średnio co 16 lat.

Oczywiście nie chce tu snuć katastroficznych wizji, ale muszę przyznać, że zaślepieni “wspólnym bezpiecznym” światem zachodnim zapominamy, że bezpieczeństwo narodowe (które podobno osiągnęliśmy) nie zawsze idzie w parze z bezpieczeństwem finansowym. Spójrzmy chociażby na Unię Europejską, która przez ostatni kryzys obrała kurs z prawie-kapitalizmu na socjalizm. Spójrzmy na Węgry, które najzwyczajniej w świecie znacjonalizowały składki emerytalne swoich obywateli.

Mało kto z nas myśli o swojej przyszłości finansowej w perspektywie dłuższej niż 2-3 lata. Sam często bywam “wyśmiewany” za moje podejście np do kupna mieszkania – wolę płacić 1000 zł miesięcznie za kawalerkę, niż za 1800 zł być na 35 lat przywiązany do banku, a za 5-10 lat zacząć się martwić co dalej – przecież rodzina w kawalerce się nie mieści. Do tego dochodzą “dobre rady”, które zapewne dostają wszyscy z Was, którzy dopiero przymierzają się do kupna “swojego”, że “najlepszy kredyt w walucie” itp itd.

O korzyściach płynących z kredytów walutowych mogą Was zapewnić osoby, które spłacają kredyt we frankach szwajcarskich. Ci wszyscy, którzy byli tak pewni swego i zadowoleni z taniego kredytu drugi raz w ciągu dwóch lat mają nóż na gardle z powodu rosnącego kursu CHF. Tu pojawia się pytanie – skąd pewność, że kurs CHF będzie stabilny? Że będą tam niskie stopy procentowe? I to nie przez następny rok czy dwa – tylko przez następne 30-35 lat bo na tyle wiążemy się nie tylko z bankiem ale i z walutą!

W ostatnim wywiadzie dla Pulsu Biznesu profesor Rybiński powiedział, że nie wie jaki będzie kurs dolara w przyszłym roku. Były konsultant Banku Światowego, były główny ekonomista warszawskich oddziałów ING Banku, BZ WBK, BPH, 4-letni wiceprezes Narodowego Banku Polskiego nie wie jaki będzie kurs dolara w przyszłym roku, a my słuchamy się znajomych i doradców finansowych, którzy wiedzą, że kurs franka będzie stabilny przez następne 35 lat!

Co będzie z nami za 35-40 lat – na emeryturze? Pewni możemy być tylko jednego – nikt tego nie wie! Z punktu widzenia “zarządzania kryzysowego” nie możemy więc liczyć na żadne zewnętrzne czynniki ponieważ nie mamy na nie żadnego, albo mamy bardzo niewielki wpływ. Wystarczy nam druga Fedak, która położy rękę na OFE i powie że składki odprowadzane do OFE pozostaną niskie już na zawsze, a nie na 2 lata, albo drugi Komorowski, który podpisze jedną ustawę o finansach publicznych, a potem powie że i tak będzie chciał ją zmienić.

Jedyne na co mamy wpływ to nasze oszczędności – chociaż i tu zależy to wszystko od tego jakie to oszczędności. Pieniądz jako taki – wirtualny na koncie bankowym – nigdy w 100% bezpieczny nie będzie. W Argentynie, 9 lat po ogłoszeniu przez kraj niewypłacalności dalej są problemy z dostępem do własnych pieniędzy na kontach bankowych – wygrywają Ci, którzy mają pieniądz papierowy. Ale i ten nie jest bezpieczny – ponieważ w większości krajów obowiązuje tzw pieniądz fiducjarny – wartość należących do nas papierków może ulec zmianie w stopniu o wiele większym niż w sytuacji gdy pieniądz “przywiązany” jest do kruszcu (srebra lub złota).

Zdaniem wielu ekonomistów “dodruk” pieniądza w USA spowoduje, że dług kraju zmniejszy się na skutek spadku wartości dolara (inflacji) – koszt tego poniosą wszyscy posiadacze tej waluty – także Amerykanie, którzy odkładają gotówkę na własną emeryturę (chociaż Trystero przytoczył inny scenariusz związany z kreowaniem przez FED pieniądza).

Okazuje się więc, że nawet oszczędzanie na emeryturę nie daje nam gwarancji spokojnej starości, jeśli “źle zainwestujemy”. W co więc inwestować? I tu znów wrócę do wypowiedzi prof. Rybińskiego, który twierdzi, że w tej chwili prawie na każdym rynku istnieją mniejsze czy większe bańki spekulacyjne, co idąc tym tropem daje obraz świata finansów, w którym długoterminowe inwestowanie staje się coraz trudniejsze.

Spójrzmy więc na to jak na swojego rodzaju odwróconą “piramidę” – na samym dole mamy najmniej pewną emeryturę państwową z ZUS, potem emeryturę, którą wypłaci nam OFE – pieniądze pewniejsze bo “realne”, ale cały system nadal pod nadzorem Państwa. Potem mamy IKE – prywatne konta pozwalające na uniknięcie płacenia podatku, ale z ograniczeniami – Państwo może jednak w każdej chwili cofnąć “zwolnienie podatkowe” i IKE staną się zwykłą inwestycją.

I na samej górze mamy coś, co jest iloczynem wielkości naszych oszczędności i trafności naszych inwestycji. Jednocześnie na osi poziomej mamy orientacyjnie szacowaną wielkość naszej emerytury – oczywiście zakładając, że kwoty początkowe będą podobnej wielkości (dla czepialskich – OFE i IKE są poniżej własnych oszczędności i inwestycji ze względu na prowizje za zarządzanie).

Pomijając jednak cały fragment o trafności naszych inwestycji, coraz większej trudności w inwestowaniu i niepewności zysków – przejście do poziomu czwartego na wykresie ma jeden warunek konieczny – posiadanie oszczędności. Nawet jeśli nasze inwestycje nie będą trafione i będą przynosić straty – to zawsze coś na naszych kontach, w skarpecie czy w sejfie na kajmanach coś zostanie – coś, co ma realną wartość i jest stosunkowo daleko od polityki finansowej kraju, która nie ważne czy zła – czy dobra. Ważne, że nie przewidywalna – a to najgorsza z możliwych sytuacji.

Nadchodzi nowy rok. Nadchodzą postanowienia – może czas na zmianę myślenia o finansowej przyszłości?

Co takiego szykuje nam rząd i czy rzeczywiście będzie to “reforma” czy jedynie kolejna “kosmetyczna” zmiana bez znaczenia dla naszych przyszłych emerytur?

Zdaniem przedstawicieli rządu zmiana będzie i to spora bo aż od 12,1-24,7% wzrosną nasze przyszłe emerytury. Są to oczywiście dane wyssane z palca – żeby to obliczyć musielibyśmy z dokładnością do 1/1000 oszacować zysk jaki przyniosą inwestycje z OFE w momencie osiągnięcia naszego wieku emerytalnego (w moim przypadku to skala ~35 lat), a do tego trzeba by przewidzieć (z równie dużą dokładnością) całą koniunkturę na rynku. I dopiero mając te dane – porównać je z danymi po wprowadzeniu zmian i podać wynik z dokładnością z jaką podał je zespół Michała Boniego.

Gdyby to było możliwe – dla czego nikt nie ostrzegł OFE w 2007 roku i pozwolił przynieść im straty?

Zakładane zmiany

OFE mają w miejsce pojedynczego, indywidualnego konta każdego z nas wprowadzić aż trzy sub-fundusze – A, B i C. Zgodnie z wcześniejszymi propozycjami miałyby one pozwolić na bardziej lub mniej ryzykowne inwestycje w zależności od wieku przyszłego emeryta i tak:

• sub-fundusz A – ryzykowne i agresywne inwestowanie (do 55 roku życia +-5 lat)
• sub-fundusz C – bezpieczne inwestycje z gwarancją kapitału
• sub-fundusz B – tymczasowy na składki uzbierane przed zmianami

Po wprowadzeniu zmian w życie – czyli 1 lipca 2012 roku – wszystkie zebrane do tej pory składki zostaną przelane na sub-fundusz B. Jeśli do tego czasu przekroczymy 60 rok życia, automatycznie trafią one na sub-fundusz C – bezpieczny. Jeśli mamy poniżej 50 roku życia, składki z B systematycznie będą przelewane na sub-fundusz A. Osoby z przedziału 50-60 lat będą mogły zadecydować o tym gdzie trafią ich pieniądze.

Co więcej – kiedy znikną już całkowicie sub-fundusze B pozostanie nam możliwość wyboru – jeśli po osiągnięciu 50 roku życia zadecydujemy, że chcemy przelać wszystkie środki z sub-funduszu A do C – będziemy mogli to zrobić. Możliwość taka będzie istniała do osiągnięcia przez przyszłego emeryta 60 roku życia – potem transfer do sub-funduszu C będzie automatyczny. W przypadku braku decyzji – środki trafią do C po osiągnięciu przez nas 55 roku życia.

Wzrost skuteczności OFE?

Projekt Boniego zakłada również zmiany jeśli chodzi o system prowizji pobieranych przez OFE. Maja one być zmienne i zależeć od wyników jakie osiąga dany fundusz – co powinno być z korzyścią dla nas – przyszłych emerytów.

Co więcej – utworzona zostanie zewnętrzna stopa referencyjna – czyli wskaźnik koniunktury oparty o indeksy różnych (wybieranych przez ministra finansów?) instrumentów finansowych. Jest to o tyle ważne, że do tej pory fundusze same były dla siebie wskaźnikiem (brano pod uwagę średni zwrot z inwestycji wszystkich funduszy) – teraz, oba sub-fundusze będą miały własne – niezależne wskaźniki, które dla sub-funduszu A będą zbudowane w 75% z akcji (w tym 15% z akcji zagranicznych spółek), a dla sub-funduszu C będą się składać w 92,5% z obligacji.

Plusem takiego rozwiązania jest wzrost konkurencyjności OFE – minusem jest fakt, że najprawdopodobniej sub-fundusz C będzie się składać w większości z obligacji (w ten sposób najłatwiej będzie utrzymać się na poziomie stopy referencyjnej) co oznacza, że co roku OFE pobierze od nas prowizję za zarządzanie obligacjami, które sami moglibyśmy kupić i trzymać do 65 roku życia za darmo.

Zakaz akwizycji

Ostatnią zmianą jest planowane na 1 lipca 2011 roku ograniczenie akwizycji wtórnej na rynku OFE, a od 1 lipca 2014 jej całkowity zakaz. W chwili obecnej po 2′ch latach obecności w dowolnym OFE klient ma prawo do zmiany OFE bez ponoszenia dodatkowych kosztów. Korzystają z tego “doradcy finansowi”, którzy starają się przeciągnąć ludzi do swoich pracodawców argumentując to za każdym razem w ten sam sposób (wszyscy są lepsi od konkurencji z tego samego powodu).

Więcej na ten temat w serii artykułów – Kim jest doradca finansowy).

Najważniejsze w tym wszystkim jest to, że problem przyszłych emerytur jest przez rząd dostrzegany, że zwiększy się konkurencyjność OFE, oraz to, że częściowo (w niewielkim stopniu, ale zawsze to zmiana na plus) będziemy mogli decydować o sposobie inwestowania naszych pieniędzy.

Wicepremier zaproponował dziś, żeby dotychczasowe składki do ZUS i na OFE (19,52% wynagrodzenia / całek składki czyli  12,22% idące do ZUS i 7,3% idące do OFE) zastąpić jednolitą stawką dla wszystkich. Miałoby to być jedynie 120zł miesięcznie odprowadzane jedynie do ZUS’u. W zamian za niższą składkę otrzymalibyśmy więcej “na rękę” ale wówczas emerytura (czy raczej “zasiłek emerytalny) miałby zapewnić nam jedynie produkty pierwszej potrzeby wymagane do przeżycia – czyli około 1200 zł miesięcznie.

Pomysł ten wydaje się być o tyle ciekawy, że między innymi pomógłby naszej gospodarce. Mniejsze składki odprowadzane do ZUS to mniejsze koszty pracy, a to pociąga za sobą zmniejszenie bezrobocia, zmniejszenie kosztów wytwarzania produktów etc etc.  Zostawiłoby to również więcej pieniędzy w naszych kieszeniach, a wówczas nawet jeśli nie odłożylibyśmy całej zaoszczędzonej kwoty na “IKE” to i tak pewnie za 30 lat będziemy mieli więcej niż z emerytury w ZUS’ie.

Podobny system wprowadzony jest między innymi w Kanadzie i Nowej Zelandii. Obywatele płacą tam minimalne składki mając zapewnione jedynie minimalne środki do życia na emeryturze i jak do tej pory system ten się sprawdza.

Do tego, że ZUS jest nieefektywny i kosztowny nie trzeba chyba nikogo przekonywać, szczególnie jeśli spojrzy się na wydatki tej instytucje na pałace (zwane też “placówkami”), dziwne przetargi czy zamówienia. Dorzucając do tego fakt, że tak naprawdę odkładane przez nas pieniądze są wirtualnie księgowane – w rzeczywistości idą na aktualne świadczenia, a pieniądze wpłacane na OFE są mało efektywne inwestowane (od początku istnienia OFE więcej zabrały za zarządzanie niż wypracowały zysku) dostajemy całkiem niezły system do utylizacji gotówki.

Oczywiście słabe wyniki nie są winą OFE tylko ustawy, która narzuca silne ograniczenia i wymusza kupowanie obligacji – z których pieniądze i tak przez budżet wracają do ZUS, a to przerzuca odpowiedzialność za nasze emerytury z powrotem na państwo. O problemach systemu emerytalnego można by pisać godzinami jednak nie przeszkadza to np Międzynarodowemu Stowarzyszeniu Zabezpieczenia Społecznego na ocenę polskiego systemu emerytalnego jako jednego z “najlepszych w europie”. Pytanie w takim razie jak źle musi być w innych krajach?

Dodajmy do tego jeszcze inne pomysły na reformę systemu emerytalnego takie jak ZUS Bis (czyli przejęcie całości naszych składek z OFE przez instytucje zależną od ZUS po osiągnięciu przez nas wieku emerytalnego) + podniesienie wieku emerytalnego i przedłużenie średniej długości życia na emeryturze i mamy przepis na problemy w przyszłości.

Niestety proponowane przez Pawlaka zmiany mimo, że idące w dobrym kierunku mogą napotkać na silny społeczny opór. Większość z nas nie ma oszczędności (ponad 50%), 22% nie ma nawet konta w banku. Jako naród nauczeni jesteśmy tego, że państwo ma nam pomagać – mało kto jest świadom tego, że pieniądze w gospodarce i w państwowej kasie nie biorą się z niczego. Niestety takie podejście wzbudza ogromne wątpliwości i nie daje pewności czy reforma ta w dłuższej perspektywie sprawdziłaby się.

Nawet gdyby pomysł Pawlaka nie był jedynie “kiełbasą wyborczą” nie wierze w to, że za 30 lat 100% (czy chociaż 50%) osób odłożyłoby coś na własną rękę. Niestety grupa przyszłych emerytów, którzy zostaliby z 1200 zł “zapomogi” byłaby bardzo silną grupą jeśli chodzi o elektorat i zapewne – znając nasz brak wyobraźni i odpowiedzialności za samych siebie – wymusiłaby na rządzących dotację z budżetu. Wiem, że są to daleko idące subiektywne przewidywania, ale znając nasze podejście do oszczędzania i zabezpieczania własnej przyszłości finansowej nic innego nie przychodzi mi do głowy.

W roku 2000 w krajach OECD wydatki na emeryturę stanowiły średnio 7,4%, w 2010 roku szacuje się że wyniosą aż 10,6% (źródło: nbportal.pl). Za kilkanaście lat emerytury będą ogromnym obciążeniem dla wszystkich społeczeństw (nie tylko w europie). W pewnym momencie będziemy musieli zapłacić rachunki za długi które w tej chwili zaciąga nasz system emerytalny. Jeśli nie zreformujemy go teraz – zreformuje się sam, za klika lat.

Nad koncepcją ponownej zmiany ustawy emerytalnej pracuje Rada Gospodarcza pod kierownictwem Jana Krzysztofa Bieleckiego. Co prawda informacje związane z przygotowywanymi reformami są jak na razie nie potwierdzone jednak to co publikują media budzi ogromny niepokój.

Do tej pory to co udało nam się odłożyć na nasze konta emerytalne zarządzane miało być przez ZUS  (12,22% “pensji” – tzw I Filar)) oraz w ramach Otwartych Funduszy Emerytalnych (7,3% – tzw II Filar). Rozwiązanie to mimo, że dalekie od ideału miało kilka dobrych rozwiązań między innymi możliwość inwestycji części emerytury – to ma robić za nas Powszechne Towarzystwo Emerytalne i możliwość dziedziczenia składek zebranych w ramach OFE.

Dziś w sieci pojawiły się informacje o planowanym powstaniu tzw ZUS bis czyli podmiotu, który po ukończeniu przez nas wieku emerytalnego (60 lat kobiety, 65 lat mężczyźni) przejmie pieniądze od OFE i będzie nam wypłacać świadczenia emerytalne. Ogromnym minusem tego rozwiązania jest fakt, że od momentu osiągnięcia przez nas wieku emerytalnego zebrane przez nas pieniądze przestaną na nas pracować! W tej chwili OFE co miesiąc przelewają pieniądze do ZUS na wypłaty emerytur, ale to co na kontach OFE pozostaje nadal pracuje. Nowy projekt ma to zmienić.

Drugim problem (patrząc od strony przyszłych emerytur) to próba wydłużenia średniej długości życia przyszłego emeryta. W tej chwili zebrane przez nas składki dzielone są przez około 160 (dla mężczyzn) i około 260 (dla kobiet) szacunkowych miesięcy życia na emeryturze. Oznacza to, że jeśli ktoś zebrał 50 tys złotych, powinien dostać około 312 zł emerytury (mężczyźni) lub 192 zł (kobiety).

Oczywiście świadczenia z ZUS dla osób, które przepracowały w swoim życiu ponad 20 lat mają tzw próg minimalny – czyli minimalną wartość wypłacanej emerytury, ale kwota ta jest co roku zmieniana i nikt nie da nam gwarancji jeśli chodzi o rzeczywisty poziom przyszłej emerytury.

Jakby nie było, wydłużenie średniej długości życia na emeryturze obniży nam średnie miesięczne wypłaty. Paradoksalnie, ewentualne podniesienie wieku emerytalnego np do 67 lat (taki jest próg w USA, dla tego każdy stara się tam zabezpieczyć emeryturę na własny rachunek) da zupełnie odwrotny efekt. W sumie oba zabiegi pozwolą ZUS’owi na płacenie nam takiej samej kwoty, przy krótszej emeryturze.

Wszystkie opisywane wyżej zmiany są jak na razie jedynie domysłami, ale dają ważny sygnał – Rząd (jeśli nie ten to któryś następny) na pewno system emerytalny zmieni i na pewno nie będzie to na korzyść przyszłych emerytów bo systemy emerytalne na całym świecie zmagają się z problemami demograficznymi.

Warto tu jeszcze dodać przetaczające się od czasu do czasu informacje o planach zmniejszenia składki przekazywanej przez ZUS do II filaru (do OFE) z 7,3% do zaledwie 5,0%. Nie oznacza to, że z naszej pensji odciągane będzie o 2,3% (całości) mniej – oznacza to, że do ZUS trafiłoby wówczas 14,22% na aktualne świadczenia emerytalne.

Jak się zabezpieczyć?

Jedynym słusznym rozwiązaniem jest III i tzw IV filar czyli dobrowolne inwestowanie w ramach IKE / PPE (z ograniczeniami wielkości składek, ale bez podatku Belki) oraz odkładanie na własną rękę środków na przyszłą emeryturę.

Mam nadzieję, że już za kilka dni uda mi się uruchomić serwis emerytalny podstaw inwestowania gdzie będzie więcej informacji o aktualnym systemie emerytalnym, szykowanych zmianach oraz o tym jak zabezpieczyć się na przyszłość i uniezależnić od ZUS.